بعضی آرزوها از دل تاریکی متولد می‌شوند؛ از شب‌های بی‌نور کویر، از ستاره‌هایی که بی‌واسطه در دل آسمان می‌درخشند، از نگاهی کودکانه که برای اولین‌بار مفهوم «بی‌نهایت» را با چشمش تجربه می‌کند. این داستان «ارشیا میرشمسی کاخکی» است؛ نوجوانی متولد ۱۳۸۷ که امروز یکی از چهره‌های درخشان تیم‌ملی المپیاد نجوم ایران است. به همین بهانه، او و پدرش مهمان تحریریه خراسان شدند تا در پرونده امروز زندگی‌سلام برای ما از این افتخارآفرینی روایت کنند.
به گزارش مفدا، بعضی آرزوها از دل تاریکی متولد می‌شوند؛ از شب‌های بی‌نور کویر، از ستاره‌هایی که بی‌واسطه در دل آسمان می‌درخشند، از نگاهی کودکانه که برای اولین‌بار مفهوم «بی‌نهایت» را با چشمش تجربه می‌کند. این داستان «ارشیا میرشمسی کاخکی» است؛ نوجوانی متولد ۱۳۸۷ که امروز یکی از چهره‌های درخشان تیم‌ملی المپیاد نجوم ایران است. به همین بهانه، او و پدرش مهمان تحریریه خراسان شدند تا در پرونده امروز زندگی‌سلام برای ما از این افتخارآفرینی روایت کنند.
نقطه شروع یک رؤیا
«میرشمسی» در ابتدای صحبت‌هایش تعریف می‌کند که علاقه‌اش به نجوم از دل طبیعت و خاطرات سفرهای سالانه به شهر «کاخک» در حوالی گناباد شروع شده و این گونه می‌گوید: «اولین باری که آسمان پرستاره را به صورت واضح دیدم، فراموش نمی‌کنم و یک تجربه خارق العاده بود. آسمان کاخک برخلاف آسمان مشهد که به خاطر آلودگی نوری زیادش غنی نیست و معمولا فقط چند ستاره را می توان در آن دید، این امکان را برایم فراهم کرد که آسمان را خیلی بهتر و زیباتر ببینم. آن شب یک اتفاق خاص بود؛ وقتی نگاه کردم، فهمیدم آسمان فقط یک سقف نیست بلکه جهانی است پر از ناشناخته‌ها. از همان جا بود که کم‌کم علاقه ام به نجوم شکل گرفت. اجرامی مثل سحابی جبار، برایم مثل گنج بودند که تماشایش برایم هیجان زیادی دارد.»
مسیر سخت اما شیرین المپیاد
این نوجوان موفق و افتخارآفرین درباره مراحل شرکت در المپیاد جهانی این گونه توضیح می‌دهد: «اولین مرحله آزمون تستی و چندسوالی در بهمن سال گذشته برگزار شد. مرحله دوم که تشریحی است در اردیبهشت‌برگزار شد. بعد از آن، حدود ۵۰ نفر انتخاب می‌شوند که برای دوره تابستانی شرکت در المپیاد جهانی نجوم باید آماده شوند. در آن دوره هم آموزش می‌بینیم و هم ارزیابی می‌شویم. آزمون‌های نهایی شامل تئوری، تحلیل داده و بخش رصد هست. از بین آن‌ها، ۱۰ نفر وارد رقابت برای انتخاب تیم جهانی می‌شوند. در نهایت، پنج نفر به عنوان نماینده ایران در این رقابت ها شرکت خواهند کرد.»
تلاش‌مان به ثمر نشست
او درباره ویدئوی خوشحالی خاص که از او و گروه نجوم ایران در لحظه اعلام قهرمانی و کسب مدال طلا پربازدید شده، می‌گوید: «ما امسال توانستیم مثل سال قبل، ۵ مدال طلا کسب کنیم. تیم ما قوی بود و خیلی زحمت کشید. لحظه‌ای که نتیجه اعلام شد، شادی وصف‌ناپذیری داشتیم؛ چون تلاش‌هایمان به ثمر نشست. آن ویدئو را هم یکی از سرپرست‌های گروه ما گرفته بودند که من برای اولین بار در صفحه شخصی ایشان دیدم. بعدش هم فراگیر و پربازدید شد.»
خاطره تماشای کهکشان راه‌شیری در کاخک
«ارشیا» درباره یکی از خاطرات کمتر گفته شده‌اش می‌گوید: «از کودکی عاشق تماشای آسمان شب بودم. وقتی به شهرمان کاخک می‌رفتم، آسمانی پرستاره می‌دیدم که همیشه برایم شگفت‌انگیز بود. اما حتی در آن جا هم کهکشان راه‌شیری را نمی‌دیدم؛ چون نور شهرهای اطراف مانع دید کامل آسمان می‌شد. اما اوایل مسیر المپیادی شدنم، برای اولین بار به دل کویر نزدیک کاخک رفتیم و آن جا توانستم به وضوح کهکشان راه‌شیری را ببینم. این تجربه برای من بی‌نظیر و فوق‌العاده بود و حس عجیبی داشت. واقعاً هر کسی باید یک بار چنین تجربه‌ای را داشته باشد، حتی اگر علاقه‌مند به نجوم نباشد.»
آماتوری یا دانشگاهی؟
مهم عشق به ستاره‌هاست
او همچنین درباره مسیرهای پیش‌روی علاقه‌مندان به نجوم می‌گوید: «دو مسیر کلی برای نجوم وجود دارد؛ یکی مسیر آکادمیک که از فیزیک شروع می‌شود و به گرایش‌هایی مثل اخترفیزیک، کیهان‌شناسی، فیزیک نجومی می‌رسد. مسیر دوم، نجوم آماتوری که خودش دنیای بزرگی است. مثل رصد با تلسکوپ، عکاسی نجومی، تحلیل داده، ردیابی سیارات و حتی کشف دنباله‌دارها. هرکسی می‌تواند در یکی از این مسیرها فعالیت کند، فقط کافیست علاقه داشته باشد.»
نجوم یک درس مهم به من داد
او در پایان گفت‌وگویش با ما، جمله‌ای می‌گوید که بیشتر از هر چیز در ذهن می‌ماند: «نجوم به من یاد داد که چقدر در برابر این جهان بزرگ کوچک هستیم. وقتی می‌فهمید میلیاردها کهکشان وجود دارد و ما یک نقطه کوچکیم، یک جور حس فروتنی پیدا می‌کنید. نجوم فقط علم نیست؛ نگاهی متفاوت و زیباتر به زندگی است که معنا و رنگ دیگری به آن می‌بخشد.»
پدر ارشیا: راه را برای ارشیا باز گذاشتیم
پدر «ارشیا میرشمسی» مسیری را که فرزندش تا امروز طی کرده، این‌گونه توصیف می‌کند: «پسرم از همان اوایل دبستان علاقه زیادی به علوم داشت. البته نمی‌توانم بگویم که از اول دقیقاً به نجوم علاقه داشت؛ بلکه این علاقه کم‌کم شکل گرفت. مثل یک جریان آب که مسیر خودش را پیدا می‌کند. ما هیچ‌وقت اجبارش نکردیم که درگیر رشته خاصی شود یا به سمت المپیاد برود. بیشتر بچه‌ها از المپیاد می‌ترسند چون وقت‌گیر و پرریسک است. ولی ما وقتی دیدیم که علاقه ارشیا جدی است، راه را برایش باز گذاشتیم.»
خودم زیست‌شناس هستم
پدر ارشیا با نگاهی علمی ادامه می‌دهد: «خودم زیست‌شناس هستم و علاقه به علوم پایه در خانواده‌مان وجود داشت. ولی این که بچه مسیر خودش را پیدا کند، یک چیز دیگری است. ارشیا از همان سال اول دبیرستان علاقه زیادی به فیزیک نشان داد. وقتی با المپیاد آشنا شد، خودش مشتاق بود. ما فقط حمایتش کردیم. خدا راشکر که نتیجه داد. رشته من در حوزه علوم پایه است و به عنوان زیست‌شناس در دانشگاه فردوسی مشغولم. سال‌ها تجربه کردم که مسیر علوم پایه چقدر سخت و پرچالش است؛ اما وقتی پای علاقه وسط باشد، سختی‌ها معنایشان را از دست می‌دهند.»
همراهی با پسرم انرژی‌بخش بود
او ادامه می‌دهد: « فرزندم هم که عاشق این مسیر بود، با هم وارد راه شدیم و ریسک‌هایش را پذیرفتیم. هر جا لازم بود، حتی برای آماده‌سازی رصدهای علمی، کنار هم بودیم. من که حشره‌شناس هستم، نمونه‌های حشرات را روی زمین دنبال می‌کردم و ارشیا در آسمان نظاره گر ستاره ها بود ! این همراهی برایمان انرژی‌بخش بود.»
قهرمانی ارشیا را از سایت دیدم
پدر ارشیا درباره این که چگونه مراسم اختتامیه المپیاد جهانی را رصد کرده؟ این گونه توضیح می‌دهد: «اختتامیه المپیاد جهانی نجوم را از طریق سایت دنبال می‌کردیم؛ دل‌مان پر از هیجان بود. اول مدال‌های برنز را اعلام کردند و وقتی نام ایران نبود، خوشحال شدم و با اعلام مدال‌های نقره، باز هم خبری از فرزندان ایران نبود و دل‌مان پر امید برای مدال طلا ماند و آن لحظه‌ای بود که همه زحمات و سختی‌های ارشیا به ثمر نشست.»
گزارش روزنامه خراسان/ نویسنده: سارا عباس‌نژاد
ارسال نظر